woensdag 11 oktober 2017

vier maanden later....

Zo hier ben ik dan weer eens....inmiddels zijn we 4 maanden verder en is mijn leven volledig op kop gezet. Ik zal proberen in dit blog en de volgende blogs wat helderheid te scheppen maar kan het zelf amper bevatten dus laat staan verwoorden...

In mijn vorige bericht gaf ik aan dat ik enorm veel buikpijn had en er niet echt mee geholpen werd. Ik bleef maar aangeven dat ik me ziek voelde, afviel, geen eetlust, weinig energie en die pijn....zoveel onbekende pijn.... maar helaas geen gehoor... en toen bleek het goed mis te zijn.

Eind juni moest ik voor controle bij de longarts zijn, daar aangekomen kreeg ik meteen te horen "wat zie je er slecht uit", nou bedankt dokter...maar kan het net ontkennen want zo voel ik me ook maar dat roep ik al weken.
Ik heb het vermoeden dat mijn klachten lang niet allemaal bij de artsen terecht zijn gekomen want tot heden zie ik regelmatig vraagtekens in hun blik als ik begin over die weken van klachten en dat ik steeds van kastje naar de muur gestuurd werd of met laxeermiddel nummer zoveel opgescheept werd.
Maar deze arts luisterde naar mijn klachten en begon steeds zorgelijker te kijken en aan het einde van het consult zei hij doodleuk "ik ga je hier houden, ik heb geen bed en geen plan maar toch moet je blijven". Nou inmiddels was ik het wel een beetje zat en zag ik het niet zitten om nu ineens zonder spullen of wat geregeld te hebben daar te blijven.
Ik gaf ook aan dat ik het heel vervelend vond dat ik inmiddels al 6 weken aan de bel liep te trekken en twee keer mijn koffer had gepakt maar hun het niet zo dringend vonden en dan nu ineens moest ik acuut blijven.
Daarbij had ik voor dat weekend een leuke culinair avontuur geboekt voor mijn vaders 65e verjaardag en wilde dat niet afzeggen.
Kortom ik zei tegen mijn arts ik ga nu naar huis maar ben zeker bereid om na het weekend terug te komen voor onderzoeken maar wil wel graag dat er dan een bed is en een plan, want iemand opnemen vlak voor het weekend zonder plan tja dan kan ik beter die paar dagen thuis zijn.
Hij noteerde "patient gaat tegen medisch advies in naar huis" zodat hij zich mooi ingedekt had want dat het niet goed was daar binnen in mijn buik dat vermoede hij al....

Tussendoor even een kort verslagje van het culinaire avondje, even wat leuks.....




Het "culinaire avondje goan etten" was enorm geslaagd. Goan etten is een regionaal culinair festijn wat sinds enkele jaren een aantal keren per jaar georganiseerd word. Het doel is lekker lokaal eten met een groep mensen zodra het kan in de buitenlucht, zo hebben ze al eens met tafels door de koeienstal gezeten, bovenop de aspergevelden of onder de molen ze zoeken steeds een mooie locatie. Wij hadden ontzettend geluk met het weer die avond, we hadden een prachtige zomer avond en onze verrassingslocatie was aan de IJsel in Zutphen.
Aangekomen zagen we mooie, lange, wit gedekte tafels in het gras, werden we ontvangen met een welkomst drankje en draaide het varken al rond aan het spit, ja de chefs waren al druk aan het werk met het menu, alle gerechten komen van lokale leveranciers en boeren dus het vlees en het fruit maar ook de wijn, bier en sappen waren van lokale boeren of brouwerij. En naast lekker eten in de buitenlucht verzorgen ze ook entertainment en bij ons was dat thema circus, tussen de gerechten door konden we steeds genieten van een korte act echt prachtig en ook werd er regelmatig wat verteld in het dialect over de geschiedenis van Zutphen dus ook aan pa was gedacht haha.
Al bij al een super leuke belevenis en zoals vele gasten ons al waarschuwden, het is verslavend, als je een keer bij een "goan etten" avond bent geweest dan wil je vaker.....



















Die maandagmorgen melde ik mij braaf op de afdeling, ik had gevraagd of ik later die dag kon komen omdat we in de ochtend een afspraak hadden staan voor Matthijs maar nee dit was niet mogelijk..... uiteindelijk zag ik in de middag!!! pas een verpleegkundige die me doodleuk mededeelt dat ik woensdag!!! het eerste onderzoek zou krijgen.....nou dat noem ik dan niet echt een plan maarja.
Nou de opname begon allemaal heel moeizaam met dingen die niet geregeld waren en de eeuwige discussie over wie een infuus gaat prikken etc. maar woensdag had ik dan uiteindelijk de PET scan, ik kreeg een contrast vloeistof en op de scan zou dan te zien zijn waar er evt een onderbreking zat in de buik. Op de scan was te zien dat er in het stuk darm waar ik precies aangaf pijn te hebben (vlak na de maag) een onderbreking zat, de vloeistof liep niet mooi door mijn darmwand heen. Ze plande voor vrijdag een endoscopie om van binnen te kijken.
Ik gaf direct aan dat er te weinig tijd tussen zat en mijn maag dan niet leeg zou zijn, maar zoals ik gewend ben werd ik niet geloofd en werd het onderzoek gewoon gepland.... nou je raad het al het mislukte volledig ze konden niet door de inhoud van de maag kijken en het roesje was te kort dus ik werd te vroeg wakker. Redelijk angstig en paniekerig kwam ik uit het roesje en hoorde meteen dat het mislukt was MAAR dat ze het zondag.... uhhh zondag????  ja echt zondag opnieuw gingen doen. Maar ze gingen het dan op de IC doen zodat ik dieper onder narcose kon en ze dus wat meer tijd en ruimte hadden.
Nou daar zat ik dan zondag op de IC beetje grapjes te maken met de verpleging en artsen dat hun op zondagmorgen moesten werken blabla..... er hing een ontspannen sfeer, niemand wist dat het vlak daarna flink mis zou gaan.
Ik werd onder narcose gebracht en om de darmwand goed te kunnen bekijken wilden ze wat lucht erin blazen...... en hier ging het mis. PANG.... de darmwand knapte en toen was er paniek.....
Matthijs werd ingelicht en mocht nog even afscheid nemen daarna ben ik met spoed naar de OK gebracht en hebben ze mij in een zwaardere narcose gebracht en zijn ze gaan opereren.
Ze hebben het geknapte stuk darm verwijderd en meteen laten onderzoeken hoe dit toch mogelijk was.
Ik dacht enkele uren later wakker te worden maar in werkelijkheid was het dinsdag avond dat ik bij kwam op de IC aan allerlei slangen en apparatuur, ik begreep er niks van.
Toen legde ze me uit wat er gebeurd was en ook hoe dit heeft kunnen gebeuren... de oorzaak was KANKER..... BOEM die kwam binnen....
Doordat ik dagelijks medicatie gebruik om mijn lever en longen niet te laten afstoten heb ik ook een enorm lage weerstand en kan ik andere ziektes niet afstoten. Helaas is er in mijn lichaam kanker ontstaan en heb ik daar geen weerstand tegen kunnen bieden omdat dit onderdrukt werd door de medicatie, in mijn darmwand had zich dus een kwaadaardig lymfoom ontwikkelt.
Dit heeft er al een lange tijd gezeten en heeft mijn darmwand zo aangetast dat deze op knappen stond en dus tijdens het kijkonderzoek ook is geknapt....
Die pijn die ik al weken voelde was dus kanker.... kwaadaardige cellen die een grote zwarte vlek hadden gemaakt..... en dit gaan we behandelen met chemo en er is goede hoop zei mij arts....
pffff.... oke... dan gaan we dat maar doen dan....denk ik... ofzoiets.....
Na enkele dagen IC ging in naar de afdeling om verder aan te sterken want ik was inmiddels enorm verzwakt en was nog niet sterk genoeg voor chemo.

Een aantal dagen leek het vooruit te gaan maar in eens kon ik niet meer plassen en hield ik vocht vast, dit uitte zich in 20 liter vocht in 2 dagen en alles kwam in de verdrukking. Doordat de darm geknapt was is er veel troep in de buikwant gekomen en zo liep ik dus helemaal vol "normaal" zouden je nieren dit verwerken maar bij mij waren die er zo goed als mee gestopt.
Naast dat mijn nieren nog maar een paar procent werkte stonden mijn lever en darmen stil en kwamen longen en hart in de verdrukking. En ik werd dikker en dikker en die nieren sloegen maar niet aan..... het was elke dag wachten op dat ze het weer gingen doen.....maar niks nope nada.... ze deden niks.
Mijn lichaam was zich volledig aan het vergiftigen en ik was doodziek....  grote paniek brak uit want als mijn nieren niet snel weer zouden gaan werken dan was het klaar.

Op een vrijdag ochtend ging het zo slecht dat artsen met spoed een plan hebben gemaakt en ik kon eigenlijk alleen maar meegaan in hun plan want ik stikte bijna....
Ze hebben me terug geplaatst naar de IC en daar allerlei slangen aangehangen om het vocht te kunnen verwijderen. Zo werd er een drain in mijn lies geplaatst en werd ik aan een dialyse-machine gezet, werden er katheters ingebracht en drains in de buik en dit alles zonder roesjes of narcose omdat mijn lichaam TE ziek was..... die dag was een hel, maar ik moest wel wilde ik dit overleven.




Enkele uren nadat alles in werking was liep ik leeg als een ballon.... het vocht vloog in liters eraf en ik kreeg weer lucht en zelfs mij nieren begonnen weer te werken, ik kon weer plassen!
Vier dagen heb ik daar aan tig slangen gelegen met een lichaam dat me verdomde in de steek had gelaten maar hij deed het weer.... ik kreeg weer vertrouwen.
De meeste slangen mochten eruit alleen de buikdrain zou nog even blijven om het laatste vocht uit de buikwand af te laten lopen.


Na een week op de afdeling mocht ook die drain eruit! Matthijs en ik liepen ons dagelijkse rondje albert heijn en kregen een telefoontje dat de arts graag de drain persoonlijk wilde verwijderen, nou dat laat ik me geen 2 keer zeggen dus hop snel terug naar de afdeling.
Daar stond een trotste MDL arts die niet verwacht had dat mijn organen het weer zouden oppakken, helemaal blij was hij dat het gelukt was, hij nam nog wel voor de zekerheid wat kweken af maar de kans was klein dat er iets mis zou zijn.

Nou was het dan eindelijk zo ver dat ik na inmiddels 7 weken daar te liggen eens vooruitgang boekte???? Dat ik dan toch nog die chemo zou kunnen starten??? Het leek inderdaad even voor de wind te gaan ik mocht zelfs met weekendverlof.....maar helaas in het buikvocht zat een zware schimmel....... teleurstelling nummer ???? ontelbaar inmiddels..... dat kon er ook nog wel bij.

In mijn volgende blog zou ik verder vertellen!