maandag 4 december 2017

Deel 2 van mijn zomers avontuur wat kanker bleek te zijn....

Hier is dan eindelijk deel 2 van het avontuur van afgelopen zomer... omdat het niet zo heel goed gaat heeft het dus een tijd geduurd voordat ik met het volgende stuk kwam.

Ik eindigde mijn vorige blog met dat ik eindelijk met weekendverlof zou mogen maar er toen een schimmel in mijn buik ontdekt was. Deze schimmel was volgens de MDL-arts heel gevaarlijk en moest direct behandeld worden met antibiotica, tuurlijk dat kon er ook nog wel bij.
de PICC-lijn 
Uit mijn CF leven ben ik antibiotica kuren wel gewend van 2 tot 3 weken dus dat had ik dan ook in mijn hoofd, maar deze schimmel moest weken tot misschien wel maanden behandeld worden....pfff ik dacht dat ik dood ging toen ik dat hoorde, daar ging me verlof..... en me op-weg-naar-huis periode die ik dacht aan te breken.
Van deze schimmel zou ik ook extreem ziek moeten zijn maar dat was nou net het vreemde ik voelde me juist beter... dus ik begreep er totaal niks van.
Omdat de artsen wisten hoe belangrijk het verlof voor me was en omdat ik me goed voelde en er geen koorts was hebben ze heel veel overleg gehad en besloten me toch 1 nachtje naar huis te laten gaan.
Ik had een lange lijn in mijn hals, een infuus wat tot aan mijn hart liep deze mocht niet mee naar huis en het was ook eigenlijk wel de bedoeling dat die na al die weken eruit zou gaan ivm infectie gevaar MAAR ik moest natuurlijk ook nog weken die kuur voor de schimmel..... daarom zou ik maandag een PICC-lijn krijgen, een lijn die onder verdoving en echo aan de binnenkant van de bovenarm word geplaatst en 40 cm word doorgeschoven richting het hart, deze zou ik thuis met thuiszorg kunnen verzorgen en hierover zou ook de chemo kunnen.
Gezellig knuffelen tijdens het weekendverlof
Zo kreeg ik zaterdagochtend een kuur en zou ik zondagavond weer terug komen voor een kuur zo kreeg ik toch me dagelijkse portie EN kon ik even naar huis. En wat was dat geweldig die 24 uur in eigen huis, eigen bed, eigen bank, eigen douche en natuurlijk de honden eindelijk weer zien en knuffelen!
Zondagavond aangekomen zou ik tijdelijk een infuus krijgen omdat ik die ene dosis antibiotica moest hebben maar pas de volgende dag de PICC lijn zou kunnen krijgen.
Het infuus moest die avond nog even geprikt worden door een arts maar ik wist al dat dit prikken niet zou lukken en dat die avond weer zou eindigen bij de anesthesie MAAR direct daar naar toe dat mocht niet want dat is tegen het protocol, er moeten eerst 2 artsen het 2x geprobeerd hebben....
Toen ik dit avontuur starte en voor het kijkonderzoek een infuus moest had ik 2 dagen voor tijd al aangegeven dat ik niet te prikken ben en eigenlijk direct door een anesthesist geprikt moet worden en dat ik het protocol wel kende maar mijn lichaam inmiddels ook goed ken....
Maar natuurlijk ging dat niet en probeerde een arts het 2 keer en zei " dit gaat het niet worden ik vraag een collega" daarna kwam arts 2 met een grote lach en de opmerking " ik kom even een infuusje prikken" toen was ik er klaar mee, er was al veel voorgevallen oa het perse op maandagmorgen moeten komen en woensdag pas een onderzoek hebben en zo waren er heel veel dingen al misgegaan.
Nou toen was de maat vol voor mij en heb ik geweigerd om weer in me te laten prikken, ik weiger niet snel maar dacht doen DOEI ik eis een anesthesist en gelukkig kreeg ik me zin hahaha en die persoon prikte meteen raak, daarna hebben ze me de lange lijn gegeven tijdens de operatie omdat ik zo moeilijk te prikken was dus hoefde ik tot die zondagavond geen gewoon infuus.
Maarja die zondagavond dus wel.... en het zou om 1 keer antibiotica gaan en 12 uur later kreeg ik de PICC lijn.... tja wat doe je dan... als je weet dat het infuus prikken drama word en dit keer ging de "ik wil naar anesthesie" niet op helaas...   dus heb ik de keuze gemaakt om niet het infuus te laten prikken, en dus niet die ene dosis te ontvangen maar lekker op tijd te gaan slapen en de volgende ochtend de PICC lijn te laten plaatsen. Ik was er van overtuigt dat ik die ene nacht wel zou overleven na alles wat er gebeurd was.
Maandagochtend, ja ik werd gewoon weer wakker ondanks het weigeren van de kuur,  tijdens de artsen ronde zagen de artsen mij een heel stuk opgeknapt en ik geloof zeker dat dat kwam door die 24 uur thuis, dat had me zo goed gedaan en me weer zoveel kracht gegeven.
Mijn eerste chemo.
Ik zou die week nog moeten blijven om alles voor te bereiden voor thuis maar ook te zien of ik opknapte van de schimmel, en om mijn eerste chemo te krijgen.
De eerste chemo viel me ontzettend mee, het was vreemd om daar met alle mensen op een rij te liggen de een doodziek spugend en de ander etend rechtop, ik voelde me toen heel goed dus zat bij de club van rechtop en etend hahaha.
En zo kwam er dus naar 8 weken een einde aan mijn onverwachtse avontuur, nou ja eind...een eind aan de opname maar mij gevecht tegen de kanker begon toen pas.
Thuis kreeg ik nog wel twee weken, ja gelukkig MAAR twee weken antibiotica tegen de schimmel en dan moest het over zijn. Elke dag zou de thuiszorg komen om het medicijn aan te hangen, nou dat heb ik jaren zelf gedaan dus kon ik dat nu ook, dus dagelijks met behulp van Matthijs hingen we een zakje antibiotica aan om zo onze zelfstandigheid te behouden.

Mijn behandeling voor de kanker is als volgt, ik moet elke 3 weken voor chemo naar Groningen en dit dan totaal 8 keer, ik krijg dan 3 soorten chemo via het infuus en ik moet daarna 5 dagen prednison 100 mg per dag slikken dus met een beetje geluk ben ik eind 2017 klaar en krijg ik in 2018 te horen of de kanker weg is.
Ik kreeg natuurlijk een heleboel informatie mee over wat er voor bijwerkingen mogelijk waren en wat er mogelijk was aan pruiken en andere middeltjes, therapieën etc om alles dragelijk te maken.
Op de braderie met mijn haarstuk op
Omdat mijn haar al naar enkele dagen na de eerste chemo zou kunnen uitvallen heb ik direct een haarstuk uitgezocht, helaas draag ik hem weinig omdat het me zo irriteert en ik hem niet prettig vind zitten maar voor eerste kennismakingen of foto's is het wel handig, en mocht ik straks "schoon" zijn is mijn haar niet 1-2-3 terug dus wie weet kan ik hem dan wel verdragen.
Een week na mijn thuiskomst was de Ruurlose braderie, ik zou hier gaan staan voor de CF stichting maar dat leek misschien niet zo verstandig....maar eigenwijs dat ik ben dacht ik: ik zei wel hoelang ik het volhoud, en zo stond ik toch een hele middag apen te verkopen en het was heerlijk even wat anders en een voordeel ik zag meteen half Ruurlo dus 1 dag je verhaal doen en dan was Ruurlo weer op de hoogte.

En toen was het alweer tijd voor chemo 2, van een van mijn chemo medicijnen is bekend dat je na ongeveer 6 behandelingen tintelingen kunt krijgen in je vingers, uiteraard had ik dit al naar chemo 2, en omdat dit blijven kan zijn moest dit medicijn dus gestopt worden nou dat was tegenvaller nummer 1 van de chemo behandeling.
Maar toen gebeurde het volgende drama, ik had chemo 2 ruim 10 dagen achter de rug en voelde me goed genoeg om ons eerste uitje sinds maanden te doen. We hadden een nachtje weg met avond Soldaat van Oranje geboekt, dit was al in januari gepland en gelukkig kon dit doorgaan tenminste zo leek het....  maar die woensdagvond kreeg ik koorts, ik vloog van 38 graden na 40 in amper 2 uur tijd dus ja toch maar bellen, natuurlijk gebeurt dit in de avond dus eerste hulp bellen alles uitleggen van ene arts naar andere arts en uiteindelijk het hoge woord "je moet komen" uhhh nu??? " ja nu" .... o mijn god het is 23:00 's avonds ik heb geen vervoer dus hoe komt dit goed...... nou daar was meneer dokter wel een oplossing voor, ambulance..... o nee ..... o ja dus.
In Groningen aangekomen bleek ik een infectie te hebben, door de chemo worden mijn witte bloedlichaampjes totaal uitgeschakeld, en helaas is mijn lichaam niet sterk genoeg om dit bij te werken en zo heb ik dus totaal geen weerstand en word ik zelfs ziek van mijn eigen darmbacteriën....
en zo was het dat ik opgenomen werd en de antibiotica aangesloten werd....dikke domper.
Gelukkig toch naar de musical Soldaat van Oranje.
En inmiddels ben ik gewoon ziekenhuis-moe en heb ik voor mezelf de keuze gemaakt dat ik hard wil vechten maar zo veel mogelijk in eigen omgeving en zo min mogelijk in het ziekenhuis wil zijn, dus als het maar enigszins kan thuis behandeld wil worden.
Nou zo werd ons weekendje weg mooi door de neus geboord, heel simpel de mededeling nou ga er maar niet vanuit dat dat doorgaat. En ik was daar zo aan toe na alles wat er gebeurd was onze reis naar Ibiza waar we zo naar uit hadden gekeken die geannuleerd moest worden en de ene tegenvaller na de andere, dus ik wilde gewoon even wat leuks en ipv iets leuks lag ik weer in het ziekenhuis te liggen.
Na 2 dagen antibiotica voelde ik me al veel beter en was de koorts ook weg, maar de cijfertjes bleven achter... als mijn leuco (witte bloedlichaampjes) op 1.0 zaten dan mocht ik toch weg voor het weekend en anders werd het afgeraden.... dus het was heel spannend of het zaterdag ochtend goed zou zijn, maar ik voelde me zo goed en had er zo vertrouwen in dat ik voor mezelf al de keuze had gemaakt.
En toen was het zaterdagochtend en kwam de uitslag.....0,8 dus te laag om het ziekenhuis te verlaten althans het advies was om te blijven.... maar ik was zo klaar met alles en tegelijk had ik vertrouwen in mijn lichaam en wist ik dat het goed zat dus verliet ik het ziekenhuis om bij thuiskomst mijn joggingbroek uit de koffer te halen en te vervangen voor een mooi stel kleding en hoppa richting musical! En het ging hartstikke goed, voelde me goed en heb volop genoten dus wederom bewijs dat ik moet luisteren naar mijn lichaam.
Enkele dagen later was mijn 3e chemo gepland, deze ging helaas niet door omdat ik ziek was geweest en het lichaam dus nog herstellende was mijn leuco's waren flink gestegen maar de rest van de waardes waren niet voldoende. Wel hebben we besproken om voortaan na de chemo een Neulasta injectie te geven, dit is een medicijn wat mijn lichaam helpt om witte bloedlichaampjes aan te maken. Neulasta is alleen wel een ontzettend agressief middel wat heel veel met je lichaam doet, het kan bij een enkeling als een echte aanslag aankomen en pijn geven in de gewrichten met name in je rug omdat daar het beenmerg aangemaakt word etc, maar dit viel bij de meeste patienten wel mee maarja het werd ook niet heel vaak gegeven omdat het niet zo'n lekker spul is....hmmmm ja wat doe je dan, maar als ik het niet neem zou ik steeds een infectie krijgen dat was zeker dus eigenlijk geen keuze.



Ik voelde me de week na chemo 3 gelukkig goed genoeg om toch onze mini-vakantie na zee met de honden door te laten gaan, dus zo kreeg ik zondagochtend de Neulasta injectie en gingen we op weg naar Ter Heijde aan Zee.






Die eerste nacht voelde ik me doodziek maar gaf de "schuld" aan het weg zijn, ander bed andere omgeving ik moest gewoon even wennen en ik had een hypo gehad dus dat was vast de oorzaak, die maandagmorgen keek ik direct uit het raam waar toch die vrachtwagen was gebleven die over me heen was gereden pfff wat voelde ik me ziek...nou leuk op je vakantie en dan alleen maar in bed kunnen liggen, tja er maar aan toe geven en dag 1 genieten van het hotelbed en tv en ach heel veel anders kon ik toch niet, lange strandwandelingen zaten er voor mij natuurlijk ook niet in.

Gelukkig voelde ik me dinsdag stukken beter en konden we heerlijk aan zee uitwaaien, honden zien rennen over het strand, Balou die steeds de zee in sjokt en Pumba die als een dolle over het strand heen vloog want hij had nog nooit zand en zee gezien, we hadden zelfs die dinsdag zulk mooi weer dat we buiten konden lunchen in een leuk strandtentje.
Zo hadden we een paar leuke dagen aan zee en gingen we woensdagavond weer met twee tevreden maar hele vermoeide hondjes naar huis.
Ik had inmiddels ook wat last van mijn gewrichten gekregen, had ik dan toch teveel gewandeld??? OF was ik die een van de weinige die pijn krijgt van Neulasta.......





De volgende keer verder over het Neulasta avontuur...... wat nog steeds tot vandaag de dag een groot klote-k*t avontuur is helaas.....
Morgen mijn 6 chemo en als goed is mijn op-een-na-laatste chemo....laten we het hopen.