zaterdag 28 januari 2017

Mijn levertransplantatie 14 jaar geleden...

Vandaag is het alweer 14 jaar geleden dat mijn arts het goede nieuws kwam brengen dat er een donor-lever beschikbaar was! Hierdoor heb ik 

Ik ging een paar maanden naar de middelbare school toen ik steeds meer vermoeid was eerst legde ze de oorzaak bij nieuwe situatie/school even wennen etc.
Maar als snel kon ik niet meer mee komen met de fiets, had ik veel hoofdpijn bij inspanning en was ik altijd moe-moe en moe... als ik thuis kwam van school dook ik in de hoek van de bank met een deken en de hond. Altijd koud en altijd extreem vermoeid. 
In de zomer vlak na mijn 13e verjaardag kreeg ik er een longinfectie bij en werd ik opgenomen in Utrecht, om mijn longen wat te ondersteunen zou ik tijdelijk wat zuurstof krijgen, voor enkele dagen... had je gedacht😢
Het zuurstof tekort in mijn bloed bleef ook als was de ontsteking weg... na een aantal onderzoeken in Utrecht werd ik doorverwezen naar Groningen omdat ik waarschijnlijk een lever-probleem had en daar is een speciaal team wat daarin gespecialiseerd is met name omdat ik nog heel jong was.
In Groningen werden er diverse onderzoeken gedaan en kwam het erop neer dat ik door mijn CF het hepato pulmonaal syndroom had gekregen, een aandoening in mijn lever, de lever scheidde een stof af die zorgde voor problemen in de bloedcirculatie en zo kreeg ik zuurstof arm bloed door mijn lichaam, hierdoor kregen al mijn organen dus continue te weinig zuurstof en was ik altijd doodmoe en ziek.
Eind 2001 kwam ik op de wachtlijst, de verwachting was klein jaartje wachten... het wachten was enorm zwaar.

Zo kreeg ik in de nacht zuurstof extra, ook kreeg ik sondevoeding omdat ik zelf niet meer op gewicht kon blijven, had regelmatig infecties dus kreeg vaak een infuuskuur van 3 weken. Ik lag dus vaak in bed met een zuurstof-brilletje in mijn neus, een sondevoeding-slang in mijn neus en een infuus in mijn arm. Een dramatisch jaar was het. Mijn familie en artsen deden er alles aan om mij in leven te houden, mee te denken en het enigszins dragelijk te maken maar dit was eigenlijk niet mogelijk. 
Zo ging ik van maandag tot en met donderdag naar school met een aangepast rooster maar werd altijd gebracht met de auto want fietsen was niet meer mogelijk. 
Door het aangepaste rooster miste ik veel op school daarnaast kon ik in mijn vrije tijd niet mee doen met wat andere pubers deden zoals uitgaan, winkelen en dansles. 
Doordat ik zo ziek was en dus met andere dingen bezig was dan leeftijdgenoten was ik best heel eenzaam, de meeste leeftijdgenoten gaan verder met hun leven, het ziek zijn van mij duurde te lang om als puber rekening mee te houden, eerst komen ze nog op bezoek maar als snel verwaterd dat en gaat de rest van de wereld gewoon door, begrijpelijk maar op dat moment wel enorm hard....


Na 11 uur opereren lag ik op de IC.
Ruim 14 jaar geleden ging het dusdanig slecht dat ik opgenomen werd in het ziekenhuis, hier gaf ik aan dat het niet meer haalbaar was voor mij en ik wilde stoppen, mijn arts zei toen: " ik mag hier eigenlijk geen uitspraak over doen, maar houd nog even vol je bent bijna aan de beurt".....
Destijds mochten ze nog niet veel vertellen over waar je op de wachtlijst stond maar blijkbaar stond ik dus bovenaan, en een goede week later dinsdag 28 januari was het zover!
Ik kreeg het bericht en belde mijn vader zodat hij kon komen, hij kon wel rustig aan doen en het even laten bezinken want het zou pas in de avond gaan gebeuren.... nou mooi niet....
Binnen enkele uren werden er onderzoeken gedaan en ik ging al vier uur eerder dan verwacht naar de OK, dit omdat de lever "al in huis was".
Hiermee had ik veel moeite omdat mijn vader er dus niet op tijd was om afscheid te nemen mijn moeder mocht gelukkig mee tot de OK, maar ik vond het natuurlijk vreselijk dat ik mijn vader niet meer kon zien, want de kans dat het allemaal goed ging was niet zo vanzelfsprekend....
Hij kwam ongeveer een half uur nadat de operatie begonnen was het ziekenhuis binnen... voor hem natuurlijk ook vreselijk.
Ook mijn zus kwam naar het ziekenhuis, mijn broer was destijds voor zijn werk bij het leger in Noorwegen dus kreeg tijdens zijn oefening ergens in de sneeuw een spoed telefoontje dat ik getransplanteerd was:)
Na 11 uur opereren was het dan zover, mijn "nieuwe" lever functioneerde in mijn lichaam, fantastisch!
Maar de operatie was wel extreem zwaar geweest voor mijn longen, hierdoor moest ik dus ook langer aan de beademing. Hiervoor hadden ze kapbeademing bedacht nou vreselijk en traumatisch daarom nog steeds een fobie voor alles wat in me gezicht zit of komt. 
Hier was de beademingsbuis eruit maar kreeg ik kapbeademing.
Maar na twee weken IC ging het beter en mocht ik naar de gewone afdeling, langzaamaan leerde ik weer lopen, mezelf verzorgen en omgaan met mijn nieuwe medicatie en situatie. Ook gingen er steeds meer slangetjes weg, na de transplantatie had ik ongeveer 20 pompen aan mijn lichaam, zo had ik 3 infusen waarop meerdere slangetjes waren aangesloten, een slagaderlijk-infuus om zo het zuurstof in mijn bloed te kunnen meten wat daarvoor het grootste probleem was en de reden van mijn levertransplantatie. Ook had ik een darm-sonde, en een aantal drains zoals een galdrain omdat ze ook mijn galblaas hadden weggehaald .  
Na totaal 7 weken mocht ik naar een tussenhuis om te leren omgaan met de nieuwe situatie en als er dan iets was of niet goed ging was ik dicht bij het ziekenhuis.
Na een week daar gewoond te hebben mocht ik definitief naar huis en kon het echte revalideren beginnen.

Tja...wat zo'n operatie wel niet met je doet...









Dit ging allemaal best wel goed, ik heb een aantal maanden na de transplantatie nog een medicijnvergiftiging gehad door een verkeerde combinatie van medicatie tegen afstoting, hierdoor werd ik extreem ziek en ging het alsnog bijna mis. 
Al bij al wederom een groot drama maar ook dit overleefde ik😁 al had ik wel 20% van mijn longinhoud verloren wat nooit meer terug kwam, dit was in een maand gewoon weg terwijl ik er normaal misschien 4 jaar over gedaan.
Vanaf mijn 16e kon ik echt mijn leven weer oppakken en ging ik "normale" dingen doen zoals examen, een MBO opleiding, met het OV naar school, leuke dingen en af en toe een avondje uit.
Ik heb natuurlijk altijd alles op een weegschaal moeten leggen en veel keuze's moeten maken maar ach dat mag de pret niet drukken😋

 

Dankzij mijn lever-donor heb ik verlening van leven gekregen! En dat vier ik vandaag alweer 14 jaar! 
Gisteravond gezellig met mijn lief en ouders pannenkoeken wezen eten en lieve cadeautjes gekregen. Waaronder een avond "musical in concerts" van Matthijs en een on-sterfbare berenklauw van me ouders.


Ik zeg op naar de volgende 14 jaar!!!

Liefs Lianne 

Geen opmerkingen: